Vanessa
‘Gaat het wel goed daarachter?’ vraagt de meneer met de rode sjaal, die elke dag rond halfelf langskomt in het café voor een kop gewone koffie en glas water, aan collega P.. De man maakt een hoofdbeweging naar de deuropening richting de keuken.
Wanneer P. hem niet-begrijpend aankijkt, voegt de rode sjaal toe: ‘Ik bedoel met je collega. Vanessa.’
P. is even van zijn à propos, en begint dan te lachen.
Ja hoor, het gaat prima, daarachter. Alleen niet met Vanessa. Vooral niet met Vanessa. En dat is precies de bedoeling.
Vanessa is namelijk geen echt persoon. Maar Vanessa staat voor het geheel aan falen, ongeluk, misbaar, schade en chagrijn in onze kleine cafékeuken.
Zoals de oude Romeinen Jupiter aanriepen, de Noormannen ‘Oh Wodan’ brulden op het moment dan hun schepen op de kliffen liepen en de Maya’s baden tot Chac wanneer de regen uitbleef, zo roepen wij Vanessa aan op het moment dat alles in de shit dreigt te lopen.
De keukenmachine hapert. ‘Vanessa!’
De vriezer sluit niet. ‘Vanessa, doe normaal!’
De kroketten zijn verbrand. ‘Vanessa, hou gewoon een keer op!’
Het zorgvuldig opgemaakte bord met een vissalade klettert op de grond. ‘Vanessa! In je hok! Nu!’
Vinger tussen de deur. ‘Vanessa!’
Vergeten brood te bestellen voor morgen. ‘Vanessa!!’
Het stortregent en het terras moet nog helemaal worden opgeruimd. ‘VANESSA!’
De echte Vanessa zag ik jaren geleden in een uitzending van Hart van Nederland. Een vrouw met een verzorgd permanent vertelde op televisie over hoe gedupeerd zij was door een of andere situatie. Keurig formuleerde zij haar zinnen, tot een wit, pluizig hondje achter haar begon te keffen. In een splitsecond veranderde haar oogopslag, ze draaide zich om en snauwde ‘Vanessa! Down!’.
Kennelijk verstond het hondje Vanessa alleen Engels.
Ze hield wel op met keffen, de vrouw vervolgde haar verhaal en ik ben nooit vergeten dat juist op de momenten dat je verschrikkelijk je best aan het doen bent, omdat je bijvoorbeeld op televisie over je hachelijke situatie aan het vertellen bent, je erop kunt rekenen dat er íets gebeurt waardoor je uit je rol zult vallen.
In ons café spelen we dat we alles onder controle hebben. Net zoals mensen dat overal ter wereld spelen, op elke werkplek, in elke context. En als we onverhoopt toch de controle verliezen, is dat niet onze schuld. Maar die van Vanessa.
Ik kan iedereen aanraden om het geheel aan falen, ongeluk, misbaar, schade en chagrijn in je leven te concentreren tot één oorzaak, één persoon. Het lucht enorm op om de schuld af te schuiven op een persoon en je daar niet schuldig over te voelen. Probeer het maar.
‘Priscilla! Sterf!’ klinkt het ineens van voren. Ik draai mijn hoofd om de deurpost en gluur naar de bar. Daar, op de vloer, ligt een plas met melk, de kan waar de melk in geschuimd hoort te worden, ligt ernaast, op z’n kant.
P. kijkt mij aan, kwaad. ‘Als het Vanessa niet is om er één grote teringzooi van te maken, is het Priscilla wel!’
Echt. Probeer het maar.
Based in Amersfoort
zin om samen te werken?
vragen over cursussen & workshops?